Helemaal zelf gecreeerd!
Voor een positief, vruchtbaar en nieuw begin, hebben we een nieuwe log gemaakt. Dus zodra we weer beginnen kunnen jullie ons volgen en meelezen op:
Onze Babydroom. Kom maar kleine muis!
FF klikken!
Dus, tot zover was dit onze site. Alle lieve mensen die zo ontzettend hebben meegeleefd en gelezen, heel erg bedankt voor alle: ik duim voor jullie’s, ik denk aan jullie’s, en zet m oppen!!!
Tot op de nieuwe log????
Liefs Shannon En Kelvin
Vanmorgen werden we wakker en was het lege gevoel dat we gisteren hadden bijna weg. Ik kan er nu over praten zonder dat ik begin te watertanden en te trillen met mn onderlip.. dat is fijn, alsof het goed is zo. Echt goed.
Misschien komt dat ook door onze instelling van gisteren, het optimistische en het weer vooruit kijken, naar de nieuwe kansen die voor ons liggen. Het liefst zou ik vandaag alweer beginnen, maar een beetje rustig aan doen nu zal mn lichaam ook niet erg vinden. Ik ben zo bol als een watermeloen, waar de groenteboer heel wat voor over zou hebben.
Mn spijsvertering zou wat vertragen, maar het staat een beetje helemaal stil. Dus dat opgeblazen gevoel is niet zo vreemd. We zullen wel massaal aan de roggebrood gaan, en ons opmaken voor de piraten die de rode zee over willen.
En dan! WOrdt het onze ronde! In mei leggen alle vrouwen een ei, en ik ga er wel 10 leggen deze maand!
Ik zal over de nieuwe ronde een nieuwe weblog beginnen, ik hou jullie up toe deet.
xx
Half 10, en ik werd gebeld door een vrouwtje van de IVF afdeling. Ik wist het gelijk, dit was foute boel. Ze vertelde me inderdaad dat ons kleine embryo’tje te klein en te zwak was en het de nacht niet heeft overleefd. Ons kleine embryo’tje..
Ik kon er niets aan doen, maar kon mijn tranen niet binnen houden. Het deed pijn. Dit zou een prachtige dag moeten worden, maar het script was veranderd. Ik mocht stoppen met de medicijnen en mn menstruatie weer afwachten.
Arme Kel, net zo teleurgesteld en dezelfde leegte ervaren. Het voelt opeens zo leeg, zo ver bij je vandaag, en zo is het ook.
Maar zo is het leven, het hoort erbij, hoe lullig het ook is. Ik moet zeggen, we houden ons best groot en je moet er ook niet te veel aan blijven hangen. Deze keer is het niet gelukt, maar 3x is scheepsrecht en misschien met nog wel meer embryo’tjes.
Ik denk maar zo: het was gewoon te zwak, in mijn buik had het het ook niet overleefd, en dan was de klap nog harder geweest als je over 2 weken ongesteld was geworden. Het doet wel pijn, en ik schrijf dit ook met een brok in mn keel en glazige ogen, maar het heeft zo moeten zijn.
Binnenkort weer opnieuw beginnen, met een hogere dosis hormonen. Voor nu is het even stil, even niets meer, weer enorm verwijderd van ons doel.
Ergens vind ik het niet eerlijk, maar dat zal iedereen in mijn situatie roepen. Waarom wij? Terwijl we niets liever willen.
De volgende keer wordt onze ronde, met een paar mooie sterke embryootjes, een paar nieuwe kleine sterke muisjes.
Het klinkt raar, maar ik voel me nu al een beetje zwanger. Ons beebje bestaat al en zit daar in een klein stoofje in het lab. Ons kleine embryo’tje.
Morgen om 2 uur mogen we het ziekenhuis binnenwandelen, om met kleine muis op te halen en mee naar huis te dragen. Die kleine, straks in mijn buik. Wat moet die terugplaatsing magisch zijn!
En dan komen de twee slopende wachtweken. Wachten met testen tot 2 weken na de terugplaatsing. Iemand die mij een beetje kent, weet dat ik dat echt niet ga redden!
Spannend, maar heerlijk!! Deze moederdag mag ik eigenlijk al wel een beetje meetellen 
Een klein embryootje ligt er op ons te wachten… Daar in het grote UMC…
Dat was de geweldige uitslag van het telefoontje van deze morgen. Het is gelukt!
Van de twee eicellen is er een tot ontwikkeling gekomen en is gaan doordelen.
Wat een spanning vanmorgen toen shan toch besloot zelf de telefoon op te nemen…
Ik kon haar harslag gewoon bijna horen!
En wat een enorme opluchting toen ze het goede nieuws vertelde..
Morgen middag om 14:00 is de terug plaatsing en dan is het 2 weken afwachten geblazen!
Het lijkt zo klein maar vandaag zijn we dus echt een grote stap verder gekomen! De bevruchting van het eitje is gelukt!
Afbeelding: Cluster Embryo (3 dagen)
Zo, weer helemaal bijgekomen van die indrukwekkende punctie. Zo stelde ik niet de eerste dag van mijn weekend voor, maar ik heb het overleefd!
We hebben alweer 2 nachtjes gehad, morgenochtend horen we of er een miniscuul beebje is ontstaan, of onze kleine muis goed is doorgedeeld.
Ik merk dat ik onrustig ben wanneer ik aan het telefoontje denk. Ik ga m ook niet zelf opnemen, dat mag Kel doen. Bang voor slecht nieuws, maar ik zal boven op Kel zn lip zitten, zn gelaatsuitdrukking van dichtbij inde gaten houden. Zo enorm spannend.
Mn moeder blijft roepen dat ik moet visualiseren, dus dat doen we maar!
Zo dichtbij, en tegelijk zo ver weg…
Vanaf de punctie moet ik 3x per dag, 2 bolletjes progestan inbrengen. Wat is en wat doet progestan?
Oestrogene hormonen zoals progesteron hebben een gunstige werking op de wand van de baarmoeder (= endometrium), de baarmoederhals (= cervix) en de vagina. Het zorgt ervoor dat het baarmoederslijmvlies in optimale staat blijft, voor wanneer het beebje toch teruggeplaatst wordt dinsdag.
De Punctie. Vrijdag 4 Mei, een heftige dag, vooral voor Shan die nu op bed ligt te herstellen van de erg heftige punctie van vannochtend. Vandaar deze keer het verhaaltje van mijn kant.. Helaas deze keer zonder het sausje waarmee Shan haar verhalen schrijft. Vanmorgen moesten we om 9:45 in het UMC zijn, de punctie zou om 10:30 zijn maar Shan moest eerst wat pijnstillers zetten en ik moest me melden bij Receptie 39 voor het ophalen van de potjes. Zo gezegd zo gedaan en voor ik het wist deed ik de deur open van een van de "Heren Kamers". Gatverdamme! Een vieze leren bank met vlekken.. Boekjes die bijna aan elkaar geplakt zitten.. en een DVD speler met afstandsbediening waar iedereen met zijn vieze handen al heeft aangezeten.. Nee echt een lekker fris gevoel geeft dat niet en natuurlijk al helemaal niet opwindend meer! Echt in een woord ranzig.. Maargoed.. Geen gezeur natuurlijk want het is immers voor een heel mooi doel dus gaan met die banaan! En zo beleefde ik mijn Greys Anatomy moment.. klaarkomen in een ziekenhuis! En daar stond ik even later al weer met mijn twee potjes bij Receptie 39. helemaal gevuld tot de rand.. Dus ik weer terug naar Shan en nog even wachten tot we werden opgeroepen voor de punctie. Het liep een kwartiertje uit dus konden we mooi onze 15 minuten die we verloren hadden op het zetten van de Pregnyl spuit weer compenseren. Shan moest ondertussen nog even bij Receptie 38. een formulier ondertekenen voor een studie onderzoek van het UMC. En dat was maar goed ook want net op dat moment hoorde ik de vrouw die voor Shan de punctie had gillen uit het kamertje.. Foute boel dacht ik.. maar ik zeg maar niets als ze terug komt want ik wil haar natuurlijk niet bang maken.. En toen werden we om 10:45 opgeroepen voor de punctie door een vriendelijke en zachtaardige jonge arts. Hij legde uit dat we een paar grote follicels hadden.. Nouja dat Shan die had natuurlijk.. en een hele boel kleintjes.. Om toch te proberen een aantal eitjes te verzamelen zouden ze ook de kleinere follikels proberen aan te prikken. MAar omdat dit meer pijn doet dan de gerijpte follikels kreeg Shan een Infuus ingebracht met een Morfine spuit. Wanneer de naald ingebracht zou worden zouden ze de Morfine toedienen. Na wat voorbereidingen en plaatselijke verdovingen was het dan zover.. de groene Jas ging aan.. de instrumenten stonden klaar en de Morfine werd toegedient.. "De morfine werkt erg snel en je zou het gevoel kunnen krijgen dat je teveel gedronken hebt" zei de Arts.. tien seconden later " Ik voel niets hoor.. Oooohw toch wel.. Pfieww.. Warm hier ineens" "Ok dan gaan we nu beginnen".. Ik moest denken aan die vrouw voor Shan en vond het al zielig voor haar.. Maar geen krimp gaf ze toen de naald richting de eerste eierstok ging.. en daar begon hij te prikken.. Je kon op de monitor meekijken en zag de naald telkens uithalen naar de Follikels alsof je een zachte ballon wilt lek prikken.. wanneer het was gelukt zag je de follikel op de echo inzakken en werd het buisje direct gevuld met het vocht dat opgezogen werd uit de follikel.. best veel vocht komt er nog uit zeg.. en veel bloed.. Bij de eerste Eierstok ging het niet vanzelf omdat hij niet op de plek bleef zitten moest hij vaak prikken.. wel 30 keer denk ik.. En gezien het bloed wat er uit kwam dacht ik dat ze echt wel veel pijn moest gaan grijgen.. helemaal lekgeprikt.. maargoed.. ze onderging het super! En ik moest denken aan die reklame van de landmacht.. Geschikt! Toen de andere kant.. en daar zou de naald weer gaan.. door de vaginawand.. Shan schrikt op van de pijn en schiet bijna van de behandelstoel af.. deze kant was erg pijnlijk voor haar.. ondanks de morfine deed het erg veel pijn.. De Arts "Ik ben erg blij dat ik je toch de morfine heb gegeven want zonder was het niet te doen geweest". Naar onze schatting hebben zo zo’n 10 follikel blaasjes leeg gezogen.. De punctie zat er op.. Voorzichtig mocht shan gaan zitten..maar het was direct duidelijk dat ze daar nog niet aan toe was… ze was behoorlijk duizileg geworden van de morfine.. het verlaagd je bloeddruk behoorlijk en daardoor kan het bloed niet meer omhoog gepompt worden als je gaat zitten of staan.. Uiteindelijk werd ze van de behandelstoel overgehefelt op een rol stoel die achterover werd geklapt.. En zo werd ze de uitrust kamer in gereden.. ze kreeg een dekentje en een warme kruik en mocht daar alle tijd nemen voor ze weer op kon staan.. We moesten nog even wachten alvorens we te horen zouden krijgen wat de score was.. hoeveel eitjes er weg gehaald zijn.. Ze streven naar het verkrijgen van 8-12 eitjes.. Dan heb je een goede kans dat er een eitje tussen zit dat tot een mooi embryo uitgroeid.. De vrouw naast ons kreeg de uitslag.. 6 eitjes.. Ze vond het meevallen dus waarschijnlijk hadden ze het niet verwacht… Toen kwam de arts weer bij ons en vertelde onze uitslag.. "2 Eitjes hebben we kunnen vinden.." "Het valt helaas een beetje tegen" En inderdaad het viel tegen… Shan had het even te kwaad.. Net zo’n heftige punctie achter de rug.. Een aanloop die niet helemaal vanzelf ging en dan heb je slechts 2 eitjes.. Ik zag onze kansen weer dalen.. "Maar" zei een arts "Je bent nog harstikke jong en er hoeft er maar een tussen te zitten" Het word gewoon een spannend weekend.. Even later was Shan redelijk bij gekomen van de Morfine, nu overheerste de pijn weer.. Ik moest nog even langs Receptie 39 om te kijken of het zaad goed was.. Het vrouwtje van het Lab vertelde.. "Dus jullie hebben 2 eitjes.. en het zaad is goed!" En ze wees naar een vakje op de status met daarop 50%.."MAandag tussen 9 en 10 worden jullie gebeld of er een embryo is ontstaan.. " En ik liep weg denkend aan die 50%.. Bij vorige testen hadden ze 3 maal over 2% enzo.. ik vroeg me af wat die 50% dan betekend… nouja.. het is goed.. dus we kunnen nu alleen nog maar afwachten.. Ik ging weer naar Shan toe om te kijken of ze al weer kon staan.. en 10 minuten later liepen we samen al strompelend het ziekenhuis uit.. Shan heeft veel pijn van de punctie.. Ze is helemaal beurs geprikt… Shan ligt nu te rusten op bed.. Ze moest goed drinken want de blaasjes gaan zich weer vullen met vocht en dat zou uitdrogings verschijnselen kunnen veroorzaken.. dus moet ik haar maar genoeg laten drinken.. Het is onzetten spannend nu,… daar in het UMC liggen nu ergens warm weggestopt twee eitjes geinjecteerd met 2 sperma cellen.. We kunnen alleen maar hopen dat ze mooi gaan delen.. dat er vandaag.. een paar uur geleden nog maar een nieuw leven is ontstaan.. Iets van ons samen.. Iets moois.. Het is een verleidelijke gedachte waar je aleen maar een warm gevoel bij kunt krijgen, hoe kun je nog dichter op het ontstaan van het leven zitten. Maar het is ook zo eng om er aan te denken.. de angst.. de angst dat het niet goed gaat.. en maandag die grote teleurstelling er weer zal zijn… Een ding verlicht de spanning.. Er is nog harstikke veel hoop en we hebben elkaar. Samen zullen we deze emoties doorstaan.. Geef het leven een kans daar in dat stoofje weggestopt in het UMC.. Daar waar iets van ons samen ligt.. Spanning.. we zijn zo dicht bij maar tegelijk ook weer zo ver weg..
Zo dat was mijn bijdrage van vandaag!
Nou wat denk je? Was het dus mooi wel zo!
Net nadat ik Kel gesmst had met de vraag:"Horen we de pregnyl niet in huis te hebben?" heb ik wel 10 x in de koelkast, in de voorraadkast, in de koelkast, in de voorraadkast gegekeken. De tijd begon te dringen en ik besloot hem te bellen. Net op het moment dat hij mij probeerde te bellen en dat tot drie keer toe. Uiteindelijk kreeg ik mama Ali aan de lijn (Kel reed) en hield het toestel aan Kel zn oor. "Dat meen je niet he?" hoorde ik aan de andere kant, hxe9t antwoord die mn keel dichtkneep. "Jawel." piepte ik. Daarna sprak Kel verstandige woorden: "heb je het ziekenhuis al gebeld?" het ziekenhuis, wat een idee! Nee, ik weet net 2 minuten dat ik mn essentiele recept niet in huis heb, en vervolgens heb ik 20 x de trap op en af gelopen, het is nog niet in me opgekomen het ziekenhuis te bellen. Niet voordat ik zeker wist dat Kel hem niet ergens anders had neergelegd. Dit was dus niet het geval.
22:30 uur, ik zocht in mijn administratiemap het spoednummer van de IVF/ICSI afdeling maar kwam uiteindelijk uit bij de afdeling: Verloskunde. Ik kreeg een man aan de lijn, die ik rustig alles uitlegde. Mn hart ging als een doorgeslagen metronoom te keer, maar aan mn stem kon je niets merken. "Je moet uitzoeken welke apotheek nu dienst doet, zodat ik daar je recept heen kan faxen." dus ik bellen naar een apotheek hier in Amersfoort. "wij zijn gesloten, u kunt contact opnemen met de dienstdoende apotheek Locatie Lichtenberg, telefoonnummer…" Klik, volgende nummer draaien. Kreeg ik een vrouwtje aan de lijn die met me meekeek in de koelkast. "volgens mij hebben we dat nooit op voorraad, maar ik kijk even voor je. Oh hier, 5000 eenheden. Hoeveel moet je hebben?" "…?…" Ik legde weer neer, belde weer naar de afdeling Verloskunde waar ik vervolgens 4 minuten in de wacht werd gezet, maar niet voordat ze de hemelse woorden uitsprak: "Het komt niet neer op een paar minuten… Fieuw.. die hebben we ook niet meer!
22:40, nog 20 minuten en dan moest ik mn spuit klaargemaakt en gezet hebben! Uiteindelijk bleek ik 10.000 eenheden nodig te hebben, en ze zouden direct faxen. KLik. Ik weer bellen naar de apotheek, vertelt hoe of wat, en gezegd dat we eraan kwamen.
Kel was ondertussen thuis gekomen, samen met mama ALi, en was als een doorgeslagen stresskip het Elisabeth ziekenhuis aan het bellen gegaan, en werd van de ene naar de andere afdeling doorgestuurd. Ik weet zeker dat niemand een woord begreep van wat hij zei! Waarschijnlijk was het niet helemaal in chronologische volgorde en niet iedere arts kent het woord pregnyl, dxe9 laatste spuit.
Centrale: "oh u heeft spoed? Dan verbind ik u door naar de EHBO" Puntje bij paaltje, hij kon ophangen met de mededeling: "ik hoor net dat het al geregeld is, het spijt me dat ik u heb gestoort"
Met zn allen de auto in, om 22:45 op weg naar de Lightenberg. Daar
roepen dat ze gek werd.
23:00 uur toen we aan de beurt waren, ze deed de pregnyl in een doosje en vroeg aan mij welke spuit ik nodig had. "eeeh, gewoon 1tje met een naald?" "onderhuids, …. , lange, korte…?" Hmmmm, zij besloot de kast weer in te duiken, en ik besloot voor de zekerheid de afdeling Verloskunde weer te bellen. Het moment dat ik belde was het nog steeds stervensdruk in de wachtkamer. De telefoonging, en zij liep heen en weer te rennen. De telefoon bleef gaan, en ik had ondertussen nog niemand aan de lijn…. Ziet u waar dit heen gaat? Ja, laatst gebelde nummer, apotheek… Oohhhww!
Toen het juiste nummer gedraaid. Wxe9xe9r in de wacht en voordat ik uiteindelijk de juiste aan de lijn had, kwam ze aangelopen met een mengspuit en een zetspuit. Er begon me iets te dagen van de prikinstructie! Dit zag er herkenbaar uit. Ik drukte de hoorn in kel zijn handen, die inmiddels de vrouw weer aan de lijn kreeg: "Ik ben inmiddels haar vriend!" riep Kel, nog steeds aan het zenuwpezen, doorde hoorn. "oooh, ik hoor het al, u bent daar in goede handen" en met deze opmerking hingen ze op.
Ik vroeg beleefd aan de Apothekersassistente of ik mn spuit in de wachtkamer mocht zetten (lees; hokje van 1m bij 1m) en ze bood me aan om even haar woonwagen in te komen (ga maar eens kijken bij De Lightenberg hoe reuze groot die apotheek is!) Kel schoot achter me aan, Ali bleef achter en ik mocht plaats nemen tussen 3 hoge rekken tot aan het plafond, met gaasjes, spuiten, naalden en bakjes. op een stoeltje. Ik maakte het doosje los, vouwde de gebruiksaanwijzing open en weer dicht, daar hadden we geen tijd voor! Brains bundelen, wat weten we nog van de prikinstruktie?
2 capsules openbreken, 1e opzuigen, bij de tweede voegen. Was er niet iets met in 2 delen? Pffff…. geen idee. Oke, nou dan alles maar, we moeten tenslotte 2 spuiten zetten van 5000. Het eerste ampul brak in Kel zn handen, de laatste drie mochten in de mouw. Alles paste in 1 spuit, zodat ik niet twee keer hoefde!
23:15 Daar ging hij, soepel mn buik in (huh? is dit alles? hoort deze niet heel erg pijnlijk en dik te zijn?) ik spoot de enorme hoeveelheid stof mn lijf in wat voelde alsof het licht gaf. Het brande heeel licht, maar pijn? Enorme rode vlek? Niet hier. De apothekkersass liep inmiddels heen en weer tussen mij en Kel en riep: "hij zit er bijna in hoor!"
Zo. Klaar. Maar we bedachten ons inderdaad dat we 2x teveel vloeistof hebben ingespoten. De pregnyl zat erin, maar misschien niet verkeerd om zo even naar het ziekenhuis te bellen. Just forsure.
Half 12 toen we bij Ali en Bert op de bank plofte. Tijd voor een glas wijn, ik kreeg Jus d orange. Voor de zekerheid.
Pak ik mijn pretpakketje uit de voorraadkast, geen Pregnyl!
Kel komt zo thuis, zou hij het ergens hebben neergelegd?
oh oh.. niet goeg, niet goed niet goed..
Dit zal toch niet echt waar zijn he??? Dit gebeurd niet echt toch?
Ships, nog 50 minuten… betekend dit: in noodvaart naar het UMC???
Het lezen van andermans ICSI sites. Ik voel de zenuwen door mn buik gieren. en niet alleen voor de Pregnyl die over een uurtje op weg naar de follies mag, maar meer voor .. wat daarna.
Er staan zoveel verhalen op het net met een negatieve afloop. Daar is het weer, bang voor wat komen gaat, angst voor wat fout kan gaan. Niet aan denken, dit broedkipje doet alles wat ze kan!
Nog een uurtje tot de fijnste spuit van allen! Nog 50 minuten. Laat ik het pretpakketje maar vast gaan bekijken. Het moet er toch van komen vanavond!
4 april starten met Decapeptyl 18 april starten met Gonal F 25 april 1e uitgangsecho 27 april 2e controleecho 28 april 3e controleecho + hormoonophoging 30 april 4e controleecho 2 mei 5e controleecho + pregnylspuit 4 mei Punctie! 7 mei terugplaatsing 22 mei Testen!
